KONKURS NA INTERPRETACJĘ WIERSZA
KRZYSZTOFA KAMILA BACZYŃSKIEGO
REGULAMIN

1.     Konkurs adresowany jest do uczniów starszych klas szkół podstawowych.
2. Konkurs polega na napisaniu opowiadania inspirowanego interpretacją wiersza                        K. K. Baczyńskiego pt. „ Biała magia”.
Bohaterem opowiadania musi być K. K. Baczyński;  fabuła nie może zawierać treści  sprzecznych z  biografią poety.
3.    Długość prac nie może przekraczać trzech stron formatu A4 (czcionka 12).
4.  Jury konkursu będzie oceniać trafność interpretacji, pomysłowość formy i kompozycji, poziom językowy i stylistyczny, estetykę pracy.
5.   Prace powinny być dostarczane w wersji papierowej (przesłane na adres szkoły) oraz w wersji elektronicznej (przesłane na adres; www.4lo.ilkus.pl lub nagrane na płytę CD dołączoną do przesyłki listownej) wraz z oświadczeniem o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych.*
6.    Termin nadsyłania prac upływa   27.03. 2020  roku.
7.    Wyniki zostaną ogłoszone na szkolnej stronie www.4lo.ilkus.pl.
8.    Dla uczestników konkursu przewidziane są nagrody rzeczowe.
9.    Wręczenie nagród nastąpi w czasie Dnia Otwartego w IV LO.
10.  Prace powinny zawierać imię i nazwisko autora, nazwę i adres szkoły oraz imię i nazwisko opiekuna.
11.  Udział w konkursie jest równoznaczny z wyrażeniem zgody na nieodpłatną publikację tekstów w związku z działaniami wychowawczymi, edukacyjnymi i promocyjnymi prowadzonymi przez IV LO w Olkuszu.

CELE KONKURSU
1. Propagowanie wśród uczniów twórczości K.K. Baczyńskiego.
2. Zachęcanie do kontaktowania się ze słowem poetyckim.
3. Kształtowanie postaw odważnego formułowania ocen i sądów.
4. Zachęcenie do poszukiwania oryginalnych form wypowiedzi w ramach interpretacji.

*Wzór zgody na przetwarzanie danych osobowych dostępny na stronie szkoły w załączniku „Ochrona danych osobowych – RODO”.

K. K. Baczyński „Biała magia”

Stojąc przed lustrem ciszy
Barbara  z rękami u włosów
nalewa w szklane ciało
srebrne kropelki głosu.

I w tedy jak dzban – światłem
zapełnia się i szkląca 
przejmuje w siebie gwiazdy
i biały płyn miesiąca.

Przez ciała drżący pryzmat
w muzyce białych iskier
łasice się prześlizną 
jak snu puszyste listki.

Oszronią się w nim niedźwiedzie,
jasne od gwiazd polarnych,
i myszy się strumień przewiedzie 
płynąc lawiną gwarną.

Aż napełniona mlecznie,
w sen się powoli zapadnie,
a czas melodyjnie osiądzie
kaskadą blasku na dnie.

Więc ma Barbara srebrne
ciało. W nim pręży się miękko
biała łasica milczenia
pod niewidzialną ręką.

4. I. 1943